loader

Varın Yok, Yokun Çok Olduğu Zamanlar Daha Güzeldi

Nereye giderseniz gidin, kiminle konuşursanız konuşun, sürekli eskiye yönelik bir özlem içinde olduklarını göreceksiniz.

Yokun çok olduğu zamanlar;

İnsanlık...

 Sevgi...

Emek...

Saygı...

Hürmet...

Samimiyet...

Güven... vardı.

Hepimizin şimdi hayıflanma nedeni bunlar değil mi? Hepimiz bunların yokluğundan yakınmıyor muyuz?

 Her ortamda hepimiz soruyoruz birbirimize ince bir sitemle varın çok olduğu yokun yok olduğu bu zamanda, neden hep varın yok, yokun çok olduğu zamana özlem duyarız.

Eskilerde güzeldi, eski de.

Teknoloji sosyallik yayıldıkça bizler yalnız kaldık aslında.

Bir masada oturup iki muhabbet etmek yerine kafalarımızı telefona gömer olduk.

Her şeye, çıkar ve karşılık olarak bakmaya başladık.

Samimiyetimizi, içtenliğimizi yitirdik.

Velhasıl bencilleştik.

Varlık içinde yokluk yaşıyoruz.

Eskilerde bu kadar televizyon, internet, dizi bağımlılığı yoktu. Asosyallik diye bir şeyi kimse bilmezdi. Şimdilerde kimi görsem elinde akıllı (!) bir telefon (hepimiz için geçerli bu kendimi soyutlamıyorum) nereye misafirliğe gitsek sanki dizi izlemeye gidiyormuşuz gibi. Kimsenin kimseyi ciddiye aldığı yok. Takipçi sayın kadar değerin var. Eskiden; eskiler de güzeldi, biz de güzeldik. Şimdilerde yeniler de güzel değil biz de.  Yeniler de çok kirli, biz de.

Eskiden daha güzeldik. Masumane duygularımızı, samimiyetimizi kaybediyoruz günden güne. Sosyal medyanın esiri olduk. ''Var ama, ne yapalım esiri olmayalım'' da olayı değil bu. Eski bayramları özlemek gibi. Bayramlar hep aynı aslında, biz değişiyoruz.

Yemek sofralarımız israf sofralarına dönüştü. Nimetlere şükürlerimiz azaldı. Midelerimiz tıka basa doydu, gözlerimiz doymadı. Tesettür defileye dönüştü. Örtünme emrini, örtün-ME şeklinde anladık. Sokaklarımız çıplak, caddelerimiz harap olmuş. Bayramlarımız sıla-ı rahimden çıktı, tatillere dönüştü.  Komşular can çekişmede, akrabalar yaralanıyor.  Namazlarımız özensiz, zekatlar dikkatsiz kaldı. Yaşlılarımıza karşı sevgi, saygı,  hürmet eksildi. Ne küçüklerde saygı, ne büyüklerde merhamet kaldı. Ticaretimizde dürüstlük kalmadı, bereket azaldı. Hanelerimiz viran oldu, ahlaksızlık sömürüsüne uğradı.  Kimsenin kimseye güveni kalmadı. Helal aşımıza haram karıştı. Cana kıymak sıradanlaştı.

Nerede eski dostluklar? Nerede eski komşuluklar? Dosta karşı kuzu postuna büründük. Komşumuzu soramaz hale geldik.

Eskilerde güzeldi, eski de.

Kısacası, varın  yok,  yokun  çok  olduğu  zamanlar daha güzeldi...

foto
Yazar: Abdullah Sevinç
YORUM YAPIN(üye olmadan da yorum yapabilirsiniz)
Yorumla
İptal
Advert
sanalbasin.com üyesidir